Η συλλογική μνήμη μας, ο εφιάλτης τους.
“Υπήρχαν δυο αγάλματα περίφημα, μια γυναίκα κι ένα βασιλόπουλο, ατόφια - φαίνονταν οι φλέβες, τόση εντέλεια είχαν. Όταν χάλασαν τον Πόρο, τα' χαν πάρει κάτι στρατιώτες και στ' Άργος θα τα πουλούσαν κάτι Ευρωπαίων - χίλια τάλλαρα γύρευαν… Πήρα τους στρατιώτες και τους μίλησα: Αυτά και δέκα χιλιάδες τάλαρα να σας δώσουνε, να μην καταδεχτείτε να βγουν από την πατρίδα μας. Γι' αυτά πολεμήσαμε…”
Με αυτά τα λόγια πριν σχεδόν 200 χρόνια ο –αγράμματος- Μακρυγιάννης, περιέγραψε μέσα σε λίγες λέξεις, αυτό που πρέσβευε διαχρονικά η Ελλάδα. Πολιτισμός, περηφάνια, φιλοπατρία και ανιδιοτέλεια.
Η κλοπή των αρχαιοτήτων στην Αρχαία Ολυμπία, δεν αναδεικνύει μόνο τις ελλείψεις και τις παθογένειες του σύγχρονου ελληνικού κράτους. Αναδεικνύει και κάτι πολύ χειρότερο. Την έλλειψη σεβασμού της Ελλάδας απέναντι στον ίδιο της τον εαυτό, το παρελθόν της, την ίδια της την ιστορική διαδρομή. Την σχεδόν εξαναγκαστική προσπάθεια που καταβάλλει να αποξενωθεί από ότι έχει μείνει όρθιο για να θυμίζει μια Ελλάδα, που κάποιοι θέλουν να μας κάνουν να ξεχάσουμε ακόμα και ότι υπήρχε.
Στην σημερινή εποχή, που η χώρα μας δέχεται για άλλη μια φορά επίθεση, με οικονομικούς όρους και μανδύα αυτή την φορά, που όμως όμοια της έχουμε ξαναζήσει, ποια μπορεί να είναι τα όπλα τα δικά μας; Αυτά που ήταν πάντα.
Η μνήμη είναι αυτή που μπορεί να μας κρατήσει. Η μνήμη για κάτι που τώρα φαντάζει μακρινό, αλλά ξέρουμε πολύ καλά πως υπήρξε και μεγαλούργησε σε αυτό τον τόπο. Η συλλογική μνήμη, είναι που μας διδάσκει ότι οι Έλληνες μπορούν να παλεύουν, ακόμα και μέσα σε χαλάσματα.
Εμείς σαν νέοι άνθρωποι και μελλοντικοί παιδαγωγοί, έχουμε αντιληφθεί πλήρως το βάρος που μας αναλογεί. Είναι το βάρος να διαφυλάξουμε σαν κόρη οφθαλμού αυτή την αύρα που έρχεται από το παρελθόν, και μεταδίδεται σαν ιεροτελεστία από γενιά σε γενιά. Η αύρα που μας κρατάει ζωντανούς.
Αν δεν υπήρχε αυτή, μαζί και η συλλογική μνήμη, το τραγούδι σε ιαμβικό δεκαπεντασύλλαβο, ο πόνος και η δόξα ποιος ο λόγος να γίνει το 21; Ποιος ο λόγος να γίνει το ’40; Αν δεν μας έλεγαν Οδυσσέα, Ελένη, Σωκράτη, Ορέστη, Αλέξανδρο, Ισμήνη, Αθηνά, Αχιλλέα, τι ρόλο θα έπαιζαν όλα αυτά;
Αυτό πήγαν να μας αφαιρέσουν από την Ολυμπία. Αλλά δεν το κατάφεραν. Η Ελλάδα είναι σαν την Λερναία Ύδρα. Έτσι και οι «πέτρες» μας. Όσες και να κλέψουν , άλλες τόσες θα «ξερνάει» η ελληνική γη. Και ξανά και ξανά. Μέχρι να αντιληφθούν και οι ηθικοί και πραγματικοί αυτουργοί, πως ο κόπος είναι μάταιος. Και τα λεφτά προσωρινά.
Σαν νέοι άνθρωποι και μελλοντικοί επιστήμονες, δηλώνουμε απερίφραστα πως εκτός από εξοργισμένοι με την εγκληματική αμέλεια του ελληνικού κράτους, είμαστε παράλληλα το ίδιο πεισμωμένοι.
Αν κάποιος θεωρεί πως η νέα γενιά, όλοι εμείς, ως οι αυριανοί παιδαγωγοί των παιδιών μας, έχουμε βυθιστεί στη λήθη και έχουμε τα κούφια ιδανικά που μας μάθανε, τους δηλώνουμε πως:
Eμείς, οι φοιτητές της Φιλοσοφικής Σχολής του 2012, ξέρουμε πώς να κρατάμε αναμμένη την δάδα και την φλόγα ζωντανή. Ξέρουμε από πού ερχόμαστε και που πρέπει να πάμε. Περικοπές στα όνειρα μας και στα ιδανικά μας δεν μπορεί να κάνει κανείς.
Και αν η χώρα νομίζουν πως χρεοκοπεί με τα λεφτά, εμείς τους λέμε πως θα είμαστε πάντα οι πιο πλούσιοι.
Και αν τα μουσεία μας τα αφήνουν αφύλακτα, εμείς τους λέμε πως τα φυλάμε μέσα μας.
Και αν την Φιλοσοφική την κατάντησαν Σχολή δίχως αύριο, τους λέμε πως για μας είναι επιλογή, τρόπος ζωής και η αποστολή της χρέος μας.
Και αν τα κλοπιμαία δεν γυρίσουν ποτέ πίσω, να ξέρουν ότι κάποτε θα πάμε εκεί τα παιδιά μας και θα τους πούμε τι υπήρχε. Και αυτό είναι που φοβούνται πιο πολύ απ όλα. Τις Θερμοπύλες που δεν πέφτουνε.
ΔΑΠ-ΝΔΦΚ Φιλοσοφικής Αθηνών
Προσθήκη νέου σχολίου